Niwolumab w uprzednio nieleczonym czerniaku bez mutacji BRAF AD 3

Status PD-L1 określono prospektywnie, a wyniki wykorzystano do stratyfikacji randomizacji, którą przeprowadzono za pomocą w pełni zautomatyzowanego interaktywnego systemu odpowiedzi głosowej. Przeprowadzono analizy statystyczne w celu oceny wartości predykcyjnej ekspresji PD-L1. Analiza statystyczna
Zaplanowano próbkę około 410 pacjentów losowo przydzielonych w stosunku 1: do dwóch grup leczenia. Całkowitą przeżywalność i czas przeżycia bez progresji porównano między dwiema grupami leczenia z użyciem dwustronnego testu logarytmicznego stratyfikowanego według statusu PD-L1 (pozytywny vs negatywny lub nieokreślony) i stadium przerzutowego (M0, M1a, lub M1b vs. M1c). Współczynniki zagrożenia dla grupy niwolumabu w porównaniu z grupą otrzymującą dakarbazynę oraz odpowiadające im przedziały ufności oszacowano przy użyciu stratyfikowanego modelu proporcjonalnego hazardu Coxa. Krzywe przeżycia dla każdej badanej grupy oszacowano za pomocą metody granicznej produktu Kaplana-Meiera. Stawki w ustalonych punktach czasowych uzyskano na podstawie estymatora Kaplana-Meiera, wraz z odpowiadającym im przedziałem ufności 95% przekształconym w log-log.
Obiektywne wartości odpowiedzi porównano między dwiema grupami terapeutycznymi za pomocą dwustronnego testu Cochrana-Mantela-Haenszela. Analizy skuteczności przeprowadzono w populacji pacjentów, którzy przeszli randomizację (populacja planowana do leczenia). Analizy bezpieczeństwa przeprowadzono w populacji pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. W czasie analizy danych zmarło 146 pacjentów. Granica istotności statystycznej, która opierała się na funkcji alfa-wydawania Lan-DeMets z granicami typu O Brien i typu Fleming, wymagała, aby wartość logarytmu P była mniejsza niż 0,0021, co odpowiada 99,79% przedziałowi ufności.
Wyniki
Pacjenci i leczenie
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Od stycznia 2013 r. Do lutego 2014 r. Do 80 ośrodków w Europie, Izraelu, Australii, Kanadzie i Ameryce Południowej włączono łącznie 518 pacjentów. Łącznie 418 pacjentów poddano randomizacji: 210 pacjentów przydzielono do grupy niwolumabu, a 208 do grupy otrzymującej dakarbazę (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Jeden pacjent losowo przydzielony do grupy niwolumabu i 3 losowo przydzielonych do grupy otrzymującej dakarbazę został nieumyślnie włączony do badania, pomimo tego, że uzyskał wynik ECOG na poziomie 2; dodatkowy pacjent w grupie otrzymującej niwolumab nie zgłosił wyniku oceny sprawności ECOG. Wyjściowa charakterystyka była zrównoważona między dwiema grupami. W sumie 61,0% pacjentów miało stadium choroby M1c, 36,6% miało podwyższony poziom dehydrogenazy mleczanowej, a 35,4% miało pozytywny status PD-L1 (Tabela 1).
W momencie blokady bazy danych kontynuowano leczenie 95 z 206 pacjentów (46,1%) leczonych niwolumabem i 13 z 205 (6,3%) leczonych dakarbazyną. Najczęstszą przyczyną przerwania leczenia był postęp choroby u 96 z 206 pacjentów (46,6%) w grupie otrzymującej niwolumab i 175 z 205 (85,4%) w grupie otrzymującej dakarbazę (tabela S1 w dodatkowym dodatku). Po zaprzestaniu leczenia badaniami 63 z 210 pacjentów (30,0%) w grupie otrzymującej niwolumab i 114 z 208 (54,8%) w grupie otrzymującej dakarbazę otrzymywało leczenie ogólnoustrojowe, najczęściej ipilimumab (odpowiednio u 45 z 63 pacjentów i 79 z 114 pacjentów; ) (Tabela S2 w Dodatku uzupełniającym). Wszystkich pacjentów poddanych randomizacji obserwowano aż do 16,7 miesiąca w momencie blokady bazy danych 5 sierpnia 2014 r., Co stanowiło 5,2 miesiąca po pierwszej wizycie u ostatniego pacjenta, który przeszedł randomizację.
Skuteczność
Rysunek 1. Rysunek 1. Punkt końcowy przeżycia. Część A pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia. Mediana okresu obserwacji całkowitego czasu przeżycia wyniosła 8,9 miesiąca w grupie otrzymującej niwolumab i 6,8 miesiąca w grupie otrzymującej dakarbazę. Panel B pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia bez progresji.
Mediana całkowitego czasu przeżycia nie została osiągnięta w grupie otrzymującej niwolumab i wynosiła 10,8 miesiąca (95% przedział ufności [CI], 9,3 do 12,1) w grupie otrzymującej dakarbazę. Całkowity wskaźnik przeżycia po roku wynosił 72,9% (95% CI, 65,5-88,9) w grupie otrzymującej niwolumab i 42,1% (95% CI, 33,0 do 50,9) w grupie otrzymującej dakarbazę. W grupie otrzymującej niwolumab stwierdzono istotną korzyść w odniesieniu do całkowitego przeżycia w porównaniu z grupą otrzymującą dakarbazynę (współczynnik ryzyka zgonu, 0,42, 99,79% CI, 0,25 do 0,73, P <0,001) (Figura 1A).
Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 5,1 miesiąca (95% CI, 3,5 do 10,8) w grupie otrzymującej niwolumab i 2,2 miesiąca (95% CI, 2,1-2,4) w grupie otrzymującej dakarbazę (ryc. 1B)
[więcej w: dentysta płock, dentysta legnica, Stomatolog Kraków ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta legnica dentysta płock Stomatolog Kraków