Randomizowana, kontrolowana próba 3,0 mg Liraglutydu w kontroli wagi AD 6

Zaobserwowano brak równowagi numerycznej w częstości występowania złośliwych i przednowotworowych nowotworów piersi: 10 zdarzeń u dziewięciu kobiet w grupie liraglutydu w porównaniu z 3 zdarzeniami u trzech kobiet w grupie placebo. Większość kobiet z zdarzeniami miała ponadprzeciętną utratę wagi (patrz sekcja Wyniki bezpieczeństwa w dodatkowym dodatku). Nie obserwowano przypadków raka rdzeniastego tarczycy lub przerostu komórek C, a leczenie liraglutydem nie powodowało zwiększenia stężenia kalcytoniny w surowicy. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic między grupami w odniesieniu do ocen zdrowia psychicznego, w tym zdarzeń niepożądanych związanych z zaburzeniami psychicznymi i depresji na podstawie kwestionariusza lub wyników zachowań samobójczych (zobacz sekcję Wyniki dotyczące bezpieczeństwa w Dodatkowym dodatku).
Spontaniczną hipoglikemię odnotowało 32 z 2481 pacjentów (1,3%) w grupie liraglutydowej i 13 z 1242 pacjentów (1,0%) w grupie placebo (patrz sekcja Wyniki dotyczące bezpieczeństwa w Dodatkowym dodatku); żadne wydarzenia nie były poważne ani nie wymagały pomocy osób trzecich.21
Dane dotyczące zmian w stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych i obniżających stężenie lipidów oraz dodatkowe informacje na temat bezpieczeństwa podano w rozdziale Wyniki dotyczące bezpieczeństwa w dodatkowym dodatku, a wyniki z drugiego randomizowanego okresu po zakończeniu głównego badania 56-tygodniowego przedstawiono w Tabeli S19 w dodatkowym dodatku. W związku z zaprzestaniem leczenia nie obserwowano żadnych działań niepożądanych w odniesieniu do zmiennych bezpieczeństwa lub przypadków objadania się.
Dyskusja
Liraglutyd w dawce 3,0 mg raz na dobę, stosowany jako dodatek do diety o obniżonej kaloryczności i zwiększonej aktywności fizycznej, wiązał się ze zwiększoną utratą wagi u osób dorosłych z nadwagą i otyłością, u których nie występowała cukrzyca, co potwierdziło wyniki w poprzednich badaniach 10,11 wykazano, że Liraglutyd przewyższa placebo w odniesieniu do wszystkich trzech końcowych punktów końcowych. Efekt leczenia był podobny u pacjentów z prediabetes i osób bez stanu przedcukrzycowego i był podobny we wszystkich podstawowych kategoriach BMI. Średnia zmiana masy ciała z liraglutydem wynosiła -8,0 . 6,7% (-8,4 . 7,3 kg) i na ogół utrzymywała się w ciągu 56-tygodniowego okresu badania głównego, o ile pacjenci kontynuowali leczenie.
Leczenie liraglutydem wiązało się z redukcją kardiometabolicznych czynników ryzyka, w tym obwodu talii, ciśnienia krwi i markerów stanu zapalnego. Obserwowano również niewielką poprawę poziomu lipidów na czczo, chociaż znaczenie kliniczne tych poprawek jest niepewne. Ponadto pacjenci z grupy liraglutydu mieli większe zmniejszenie liczby glikemii na czczo i poposiłkowych oraz większą poprawę w odniesieniu do funkcji komórek beta i wrażliwości na insulinę niż grupa placebo. Połączenie utraty masy ciała i poprawy kontroli glikemii prawdopodobnie przyczyniło się do obserwowanego zmniejszenia częstości występowania stanu przedcukrzycowego i opóźnionego początku cukrzycy typu 2. U pacjentów leczonych liraglutydem obserwowano poprawę jakości życia związaną ze zdrowiem, w szczególności funkcji fizycznej, w porównaniu z placebo.
Profil bezpieczeństwa liraglutydu był zgodny z wynikami z poprzednich doniesień. 9-11,22,23 Zaburzenia żołądkowo-jelitowe są częstymi i najczęściej przemijającymi efektami ubocznymi leczenia.23 Zdarzenia związane z pęcherzem żółciowym były częstsze w przypadku liraglutydu niż w przypadku placebo; pacjenci z takimi zdarzeniami mieli ponadprzeciętną utratę wagi, co jest zgodne ze znanym ryzykiem kamieni żółciowych w związku z utratą wagi. [24] Mogą być zaangażowane inne mechanizmy.25 W obecnym badaniu połowa przypadków zapalenia trzustki w grupie liraglutydowej była związana z kamienie żółciowe i wzrosty aktywności enzymów trzustkowych nie były przewidywalne. Brak wpływu leczenia na stężenie kalcytoniny i brak hiperplazji komórek C lub rdzeniastego raka tarczycy są zgodne z wcześniejszą obserwacją, że ekspozycja na liraglutyd nie jest związana z rakiem rdzeniastym tarczycy u ludzi26. Przyczyna braku równowagi liczbowej w piersiach obserwowane nowotwory są niejasne; czy nie było wzmożonej obserwacji związanej z większą utratą wagi, jest nieznane.
Kliniczne znaczenie zwiększonego impulsu spoczynkowego z liraglutydem jest nieznane, ale prawdopodobnie wiąże się z grupą leków27. Obecność receptorów glukagonopodobnych peptydów-1 w węźle sinoatrialnym sugeruje bezpośredni efekt chronotropowy.28 Brak wzrostu liczby poważnych chorób sercowo-naczyniowych zdarzenia obserwowano w grupie liraglutydowej, a korzystny wpływ liraglutydu obserwowano w odniesieniu do ciśnienia krwi i innych zmiennych kardiometabolicznych.
Ograniczenia badania obejmują zastosowanie imputacji ostatniej obserwacji w wcześniej określonych pierwotnych analizach.29 Jednakże wiarygodność pierwotnych analiz została potwierdzona w analizach wrażliwości przy użyciu alternatywnych metod imputacji w celu uwzględnienia pacjentów, którzy wycofali się z badania. Proces sądowy Ponadto, nie przeprowadzono korekty dla wielokrotnego testowania dla drugorzędowych punktów końcowych. Mocne strony badania obejmują dużą liczebność próby, niezależne ślepe rozstrzyganie określonych zdarzeń niepożądanych, niskie wskaźniki ścierania w porównaniu z innymi badaniami utraty wagi, 30-32 i interwencję w stylu życia z wynikającą z tego utratą masy ciała.
Podsumowując, 3,0 mg podawanego raz na dobę podskórnego liraglutydu, jako uzupełnienie diety i wysiłku fizycznego, wiązało się z klinicznie znaczącą utratą wagi u pacjentów z nadwagą lub otyłością, przy jednoczesnym zmniejszeniu zmiennych glikemicznych i wielu kardiometabolicznych czynników ryzyka, a także poprawy jakość życia oparta na zdrowiu.
[podobne: dentysta płock, anatomia palpacyjna, chirurgiczne usuwanie ósemek ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna chirurgiczne usuwanie ósemek dentysta płock