Konstytucyjna aktywacja katalitycznej jednostki PKA w zespole nadnerczy AD 8

W grupie pacjentów z jawnym zespołem Cushinga obecność mutacji PRKACA wiązała się z bardziej ostrym fenotypem. Odpowiednio, poziomy ekspresji różnych enzymów steroidogennych w zmutowanych tkankach gruczolaka były wyższe w obecności mutacji PRKACA. Nie było oczywistych fenotypowych różnic między pacjentami z powieleniem linii płciowej PRKACA a tymi bez powielania, chociaż liczba pacjentów z powieleniem była mała. Dotknięta chorobą matka i syn mieli łagodny zespół Cushinga o podstępnym początku, spowodowany obustronnym przerostem makronodularnym przejawiającym się w trzeciej i czwartej dekadzie życia. Continue reading „Konstytucyjna aktywacja katalitycznej jednostki PKA w zespole nadnerczy AD 8”

Konstytucyjna aktywacja katalitycznej jednostki PKA w zespole nadnerczy AD 7

Po kotransfekcji nadmiarem niezmydlającego RII, podstawowa aktywność PKA była zmniejszona w komórkach transfekowanych niezmutowanym Ca i reagowała na analogi cAMP, podczas gdy aktywność PKA w komórkach transfekowanych mutantami pozostawała wysoka i nie reagowała na analogi cAMP. To odkrycie wskazuje, że mutacje spowodowały, że podjednostka katalityczna jest odporna na supresję fizjologiczną przez podjednostkę regulatorową. Brak supresji utrzymywał się, gdy ta sama ilość nieututującego C? była kotransfekowana, wskazując na dominujący efekt mutacji (figura 2D). Podobnie, transfekcja zmutowanego wariantu C? Leu206Arg powodowała znaczny wzrost aktywności PKA w warunkach podstawowych, tak że aktywność PKA była w tym samym zakresie, co w komórkach transfekowanych nieututującym C? przy stymulacji cAMP, i ta aktywność nie była tłumiona przez kotransfekcję z RII?, co ponownie wskazuje na brak supresji aktywności zmutowanej katalitycznej podjednostki pr zez regulacyjną podjednostkę (Figura 2E). Continue reading „Konstytucyjna aktywacja katalitycznej jednostki PKA w zespole nadnerczy AD 7”

Niwolumab w uprzednio nieleczonym czerniaku bez mutacji BRAF AD 4

W grupie otrzymującej niwolumab obserwowano istotną korzyść w odniesieniu do przeżycia wolnego od progresji w porównaniu z grupą otrzymującą dakarbazynę (współczynnik ryzyka zgonu lub progresji choroby, 0,43; 95% CI, 0,34 do 0,56; P <0,001). Rycina 2. Rycina 2. Charakterystyka odpowiedzi. Wykresy kaskady przedstawiają maksymalną zmianę od linii podstawowej w sumie średnic referencyjnych zmiany docelowej u pacjentów otrzymujących niwolumab (Panel A) i tych otrzymujących dakarbazynę (Panel B). Dane przedstawiono dla wszystkich pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, która mogła być oceniona w docelowym uszkodzeniu w punkcie wyjściowym i którzy przeszli co najmniej jedną ocenę nowotworu podczas leczenia. Procentowy wzrost został skrócony o 100% (czerwone kwadraty). Continue reading „Niwolumab w uprzednio nieleczonym czerniaku bez mutacji BRAF AD 4”

Choroba i wyniki kliniczne u pacjentów z Ebolą w Sierra Leone AD 4

Jedynymi objawami istotnie związanymi z zakończeniem zgonu były: osłabienie (p = 0,003), zawroty głowy (p = 0,01) i biegunka (p = 0,04). Wśród pacjentów z biegunką 94% zmarło, podczas gdy tylko 65% osób bez biegunki po prezentacji zmarło. Dowody krwawienia stwierdzono tylko u pacjenta. Żaden z pozostałych 43 pacjentów nie miał objawów krwotocznych podczas pobytu w szpitalu, ale nie można definitywnie wykluczyć takiej możliwości z powodu ograniczonego tworzenia wykresów. Rycina 3. Rycina 3. Objawy życiowe u pacjentów ze śmiertelnym i nieżołądkowym EVD. Continue reading „Choroba i wyniki kliniczne u pacjentów z Ebolą w Sierra Leone AD 4”