Silne zatkanie nosa

Silne zatkanie nosa występuje zwłaszcza w nocy podczas snu i to głównie u ludzi starszych. Zmiany te są następstwem obrzęku błony śluzowej nosa. Trudności w oddychaniu nosem prócz obrzęku błony śluzowej zwiększa jeszcze dość obfita wydzielina, która może być śluzowa, a niekiedy śluzowo-ropna. Ilość wydzieliny jest również różna, zależnie od przyczyny wywołującej nieżyt zwykły przewlekły nosa. Jeżeli przyczyna jest miejscowa, np. Continue reading „Silne zatkanie nosa”

uczucie suchosci w gardle

Z chwilą przejścia procesu zapalnego na jamę nosowo-gardłową i gardło chorzy skarżą się: 1) na uczucie suchości w gardle, które jest następstwem oddychania ustami w czasie snu, 2) na uczucie jakby ciała obcego, zalegającego w tylnych nozdrzach albo w jamie nosowo-gardłowej, które jest wywołane nagromadzoną suchą, stwardniałą wydzieliną. Chory wstając rano stara się usunąć tę wydzielinę ciągłymi odchrząkiwaniami i spluwaniem. Obrzęk błony śluzowej nosa utrudnia dojście powietrza de okolicy węchowej, dając w następstwie zaburzenia węchowe w postaci osłabienia węchu (hyposmia) albo całkowitej utraty węchu (anosmia). Dalsze następstwa w razie rozszerzenia się procesu zapalnego to . przekrwienie i obrzmienie tylnej ściany krtani, zwłaszcza w okolicy nalewek. Continue reading „uczucie suchosci w gardle”

Badanie przedmiotowe

Obrzmienie przednich części muszli dolnej powoduje zamknięcie ujścia nosowego kanalika łzowego, a przez to łzawienie, zapalenie woreczka łzowego i zapalenie spojówek. Zmiany anotomo-patologiczne błony śluzowej nosa są nieznaczne i wykazują jedynie rozszerzenie naczyń krwionośnych, przemianę komórek cylindrycznych na płaskie ze zgrubieniem warstwy nabłonkowej, przerost gruczołów błony śluzowej z nacieczeniem drobnokomórkowym wokoło gruczołów i naczyń . Badanie przedmiotowe. Niewielkie obrzmienie i przekrwienie błony śluzowej nosa umiejscowia się na przednich brzegach muszli dolnej i środkowej i w okolicy guzka przegrody nosa. Pod wpływem miejscowego działania kokainy, adrenaliny – obrzmienie i zaczerwienienie błony śluzowej ustępuje. Continue reading „Badanie przedmiotowe”

Równowaga azotowa jest w zasadzie wartoscia stala

Równowaga azotowa jest w zasadzie wartością stałą nawet w stanach patologicznych, przebiegających z rozpadem białka, jeżeli doprowadzimy odpowiednio kalorycznie wartościowe pokarmy zawierające białko. Dostatecznym bowiem podawaniem pokarmów wysoko kalorycznych, zawierających węglowodany, tłuszcze i białka, można. wyrównać bilans azotowy i uzyskać równowagę w pobieraniu i wydalaniu azotu mimo zwiększonego rozpadu białka w ustroju. Zmiana bilansu azotowego w chorobach krwi, układu krążenia, układu oddychania oraz w nowotworach zależy nie od swoistych właściwości schorzałego narządu, -lecz od czynników ubocznych, którymi są: stan zasobów bezazotowych ustroju, głodzenie, zatrzymanie procesów utleniających i zaburzenia przemiany materii: w innych odcinkach . W tych stanach chorobowych można łatwo uzyskać równowagę azotową, wprowadzając azot z zewnątrz. Continue reading „Równowaga azotowa jest w zasadzie wartoscia stala”

ZABURZENIA PRZEMIANY BIALKOWEJ

ZABURZENIA PRZEMIANY BIAŁKOWEJ Jeżeli podaż białka jest mała, występuj e upośledzenie przyswajania wszystkich ciał odżywczych i znaczne zmniejszenie się odporności ustroju na czynniki szkodliwe, zwłaszcza zakaźne. Przemiana białkowa odgrywa zasadniczą rolę w zjawiskach odpornościowych ustroju. Ilość – białka w pokarmach powinna więc być wyższa niż minimalne. zapotrzebowanie ustroju na związki azotowe, gdyż musi się wytworzyć pewien choć niewielki, zapas białka, wydatkowany podczas zwiększonej czynności ustroju. Tę ilość białka, która utrzymuje wszystkie czynności ustroju na odpowiednim poziomie (między innymi odporność ustroju, regulację wody, tworzenie się pewnej części enzymów i hormonów), i zabezpiecza wzrost ustroju, nazywamy optimum białkowym. Continue reading „ZABURZENIA PRZEMIANY BIALKOWEJ”

W ciezkich przypadkach, prócz dusznosci, moze w tych warunkach powstac nawet ostry obrzek pluc

W ciężkich przypadkach, prócz duszności, może w tych warunkach powstać nawet ostry obrzęk płuc. Teoria rozkojarzenia pracy obu komór nie tłumaczy całego obrazu dychawicy sercowej. Przede wszystkim ze stanowiska tej teorii nie jest zrozumiałe, dlaczego napad przebiega stale ze wzrostem ciśnienia tętniczego, skurczowego i rozkurczowego, ustępującym miejsca jego spadkowi dopiero wtedy, gdy napad przedłużając się wyczerpie mięsień sercowy. Z wyłączną rolą nagłego osłabienia mięśnia sercowego lewej komory w patogenezie dychawicy sercowej nie zgadza się także dostateczna sprawność mięśnia sercowego poza napadami nawet w przypadkach częstych napadów, skuteczność morfiny, pomimo że nie wzmacnia ona siły skurczowej mięśnia sercowego oraz inne fakty. Toteż niektórzy sądzą że do powstania napadu dychawicy sercowej jest niezbędne skojarzenie nagłego osłabienia mięśnia lewej komory z niedotlenieniem krwi w stopniu, który jest dostateczny do p obudzenia ośrodków naczynioruchowego i oddechowego. Continue reading „W ciezkich przypadkach, prócz dusznosci, moze w tych warunkach powstac nawet ostry obrzek pluc”

AZD9291 w niedrobnokomórkowym raku płuc opornym na inhibitory EGFR AD 5

Wśród pacjentów, u których nie wykryto EGFR T790M, u 69% pacjentów szacowany czas trwania odpowiedzi wynosił 6 miesięcy lub dłużej, a średni czas przeżycia bez progresji wynosił 2,8 miesiąca (95% CI, 2,1- 4,3, 71% dojrzałości) wśród wszystkich 62 pacjenci bez mutacji. Czas trwania leczenia dla pacjentów z wykrywalnym T790M i tych z niewykrywalnym T790M pokazano na Fig. S7 w Dodatku Uzupełniającym. Dyskusja
Rozwój lekooporności jest główną przeszkodą w skutecznym długotrwałym leczeniu pacjentów z NSCLC z mutacją EGFR. Strategie leczenia pacjentów z EGFR T790M, najczęstszą przyczyną nabytej lekooporności, były utrudnione zarówno ze względu na brak skuteczności, jak i ograniczające dawkę efekty toksyczne.16,17 Wśród najbardziej skutecznych dotychczas strategii, połączenie afatynibu i cetuksymabu jest związane z odsetkiem odpowiedzi wynoszącym 29% (32% wśród pacjentów z EGFR T790M i 25% wśród pacjentów bez tego), ale wiąże się z istotnymi efektami toksycznymi dla skóry (20% stopnia 3 lub wyższym) i toksycznymi działaniami żołądkowo-jelitowymi (6% stopnia 3 lub wyżej) .23 Przeciwnie, stwierdziliśmy, że AZD9291 jako monoterapia była związana z odsetkiem odpowiedzi wynoszącym 61%, z ograniczonymi niepożądanymi skutkami skórnymi i żołądkowo-jelitowymi u pacjentów z EGFR T790M. Sugeruje to, że strukturalnie odmienny inhibitor EGFR, który jest selektywny pod względem zmutowanej postaci EGFR, może być klinicznie skuteczny i ma profil działania ubocznego, który nie ogranicza dawki u większości pacjentów, u których lekooporność z udziałem T790M miała rozwinięty. Od dawna wiadomo, że EGFR T790M jest mechanizmem oporności na leki, ale nasze badanie dostarcza dowodów klinicznych, że obecność T790M powoduje oporność na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR. Continue reading „AZD9291 w niedrobnokomórkowym raku płuc opornym na inhibitory EGFR AD 5”

AZD9291 w niedrobnokomórkowym raku płuc opornym na inhibitory EGFR AD 4

Nie stwierdzono istotnych różnic w nasileniu lub częstości występowania zdarzeń niepożądanych pomiędzy pacjentami z Azji i innych krajów. Odnotowaliśmy 6 przypadków potencjalnie podobnych do zapalenia płuc: 2 wystąpiło u pacjentów poza Japonią w Azji i 4 u pacjentów spoza Azji. Wszyscy 6 pacjentów przerwało AZD9291, a zdarzenie ustąpiło lub ustąpiło w momencie odcięcia danych; dalsze szczegóły znajdują się w dodatkowym dodatku. Tylko u 6 pacjentów wystąpiło niepożądane wystąpienie hiperglikemii, a u 11 pacjentów wystąpiło niepożądane wydarzenie polegające na wydłużeniu skorygowanego odstępu QT; żadne z tych zdarzeń nie spowodowało zmniejszenia lub przerwania podawania leku. Wystąpiło 7 śmiertelnych zdarzeń niepożądanych, z których jedno (zapalenie płuc) zostało zgłoszone jako prawdopodobnie związane z zażywaniem narkotyków.
Farmakokinetyka
Analizy farmakokinetyczne wykazały, że ekspozycja na AZD9291, maksymalne stężenie w osoczu i pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu wzrastały w sposób proporcjonalny do dawki w zakresie od 20 do 240 mg po dawkach pojedynczych i wielokrotnych (Tabela S5 i Fig. S3 w Dodatku Dodatek). Continue reading „AZD9291 w niedrobnokomórkowym raku płuc opornym na inhibitory EGFR AD 4”

Randomizowana, kontrolowana próba 3,0 mg Liraglutydu w kontroli wagi AD 3

Zestaw do analizy bezpieczeństwa obejmował wszystkich pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do grupy badanej i byli narażeni na działanie badanego leku. Brakujące wartości zostały przypisane za pomocą metody ostatnia obserwacja przeniesiona do przodu dla pomiarów wykonanych po linii podstawowej. W przypadku masy stosowano tylko pomiary na czczo. Trzy końcowe punkty końcowe zostały przeanalizowane w porządku hierarchicznym. Do analizy średnich zmian w ciągłych punktach końcowych zastosowano analizę modelu kowariancji. Model obejmował leczenie, kraj, płeć, stratyfikację BMI, stan w odniesieniu do stanu przedcukrzycowego podczas badań przesiewowych oraz interakcję pomiędzy warstwami BMI i stanem przedcukrzycowym jako efektami stałymi, z wartością bazową odpowiedniej zmiennej jako współzmiennej. Zmiany kategoryczne dla dychotomicznych punktów końcowych analizowano przy użyciu regresji logistycznej z tymi samymi ustalonymi efektami i współzmiennymi, co odpowiednia analiza kowariancji. Continue reading „Randomizowana, kontrolowana próba 3,0 mg Liraglutydu w kontroli wagi AD 3”